Eenmaal begonnen met bloggen over voetbal, kwamen er al snel nieuwe onderwerpen. Corona, onze zomervakantie, en daarna eigenlijk gewoon het leven met drie kinderen. Omdat ik een plek zoek om ook deze te plaatsen (naast Facebook en Instagram), komen ze onder dit kopje, ‘dagboek’.

Deze verhalen staan los van de voetbalverhalen.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_6da8

8 februari 2021

Ijsvrij

Ik was er wel aan toe hoor, dat Sil weer naar school mocht. Maar omdat alles steeds verandert en we ons regelmatig aan een nieuwe, onverwachte situatie aan moeten passen, was ik ook nog niet juichend over straat gegaan. Alsof er dan toch ergens zo’n stemmetje zegt: eerst zien dan geloven.
 
En toen ging het sneeuwen.❄️
De sneeuw die Sil in de kerstvakantie wel uit de lucht kon kìjken. Want bij kerstvakantie hoort in zijn beleving sneeuw.
 
Vooral zondag lukt het me niet goed om er echt van te genieten. Terwijl ik zo van sneeuw en ijs houd!
Want ik voel natuurlijk de hele dag al aankomen dat de vrije maandag waar ik zo naar uitkeek, een heel ander soort vrije dag wordt.
 
En ja hoor, om 19 uur krijgen we het bericht: ijsvrij.🏂
Ijsvrij. Het leukste vrij wat er in mijn beleving is. Ik kan me de keren dat ik als tiener niet naar school hoefde omdat het te hard sneeuwde of omdat het glad was, nog goed herinneren. Zo’n extra dag, dat was net een soort spijbelen.
 
Na zeven weken geen school vind ik de term ijsvrij een beetje ironisch.
 
Maar maandag, als Lotte en Niels ook vrij blijken te zijn, maken we er gewoon een echte vakantiedag van. Niemand hoeft online, niemand hoeft zich te buigen over breuken of procenten. We gaan met zijn vieren de sneeuw in en wandelen een grote ronde door de prachtig witte, idyllische straten in de buurt.
 
Sleetje mee. Sneeuwballen gooien. Af en toe stiekem een ijsbal. Rode wangetjes. Warme chocomelk.
 
Precies, ijsvrij!
 

Voor alles is een tijd

29 januari 2021

‘En het aller- allerfijnst: ondanks alles is het deze week gewoon lente geworden! Die trekt zich gelukkig niets aan van een virus.’
 
Dat schreef ik vorig jaar, op 20 maart.
 
De afgelopen weken, toen het veel regende en het buiten grauw was, moest ik hieraan terugdenken. Dat we in die eerste lockdown veel voor de kiezen kregen, maar als cadeau prachtig weer. We maakten toen ook nog wel gewoon plannen. Omdat we dachten dat het vanzelf een keertje weer voorbij zou zijn. En zo konden we in de zomer gelukkig ook weer veel oppakken.
Nu voelt alles zo anders. Er is niet veel om naar uit te kijken. Het duurt veel langer dan we eigenlijk hebben kunnen. Er is nog steeds zoveel onzeker.
 
Alles in mij verlangt weer naar die lente! Maar ik ervaar ook een vertrouwen: die lente komt! Hou vol!
 
Deze (⇑) staan in mijn vensterbank te shinen. Ze herinneren mij eraan: voor alles is een tijd!

Druppels

25 januari 2021

Om een beetje werkplek te creëren leg ik ’s morgens een stapeltje met schoolwerk, tekeningen, boekjes en voetbalplaatjes op de hoek van de tafel.
Tot mijn grote verbazing zie ik diezelfde stapel een paar uur later helemaal verfrommeld tussen onze laptops, twee mokken en een bord die hij daar gister had achter gelaten.
Het is de welbekende druppel in een ogenschijnlijk rustige ochtend.
Van buiten lijkt het prima te gaan, maar van binnen stormt het af en toe.
Ik vraag waarom die spullen niet zijn opgeruimd.
Het antwoord: ‘Het lag ineens op mijn plek dus ik heb het aan de kant geschoven.’
Ik trek het niet en vraag net iets harder dan de bedoeling is:
‘Waarom kan je het dan niet even opruimen in plaats van zo lomp aan de kant te schuiven?’
‘Omdat het hier ook zomaar heen geschoven is.’
‘Kan je het dan nu misschien alsnog doen?’
‘Ik zit nu midden in een potje.’
 
Tijd om te ontploffen.
Die stomme potjes. Kunnen mij die wat schelen?
De grens van nog net iets harder praten is nu helemaal overschreden.
‘En als je me belooft je kamer op te ruimen op zaterdag zeg je dat je het zondag doet maar zondag heb je het ook niet gedaan.’
Ik schreeuw en ik schaam me.
En ik zie ook wel dat het natuurlijk niet om dat ene stapeltje of die mokken gaat. De meeste discussies gaan niet over waar ze over zouden moeten gaan.
Vorige week nog schreef ik over het belang van taken verdelen. Ik ben dat hier een beetje vergeten toe te passen en ik ben iets teveel zelf aan het doen. Ik schrijf een A4 vol en daarin ik maak ik duidelijk wat ik van hem verwacht. En ook wat er gebeurt als hij zich daar niet aan houdt. Ik weet dat het pedagogisch gezien beter zou zijn als ik hem iets laat doen wat bij de situatie past. In dit geval zou ik hem dan een week van vieze borden moeten laten eten en zou hij een week in dezelfde kleren lopen. Ik heb toch het idee dat ik hem daar niet echt mee wakker schud.
Verder schrijf ik:
‘Als je straks wil weten of je eten al klaar is, of als je voetbalkleren zoekt, dan is het antwoord: ‘nu even niet, ik zit midden in een potje.’
 
Een potje janken, dat is wat ik kan.

Hubba Bubba

19 januari 2021

Ik hoor alleen het water van de verwarming die door de buizen stroomt. En af en toe een kraai in het bos achter het gebouw.We hebben de rollen omgedraaid vandaag. Meester Peter mag vandaag thuis aan de slag en ik ga buiten de deur werken.Alle prikkels die ik normaal gesproken op een ochtend te verstouwen krijg en die ik later op de dag moet verwerken zijn er nu even niet.Ik kan mijn gedachten de vrije loop laten zonder dat ze onderbroken worden door diepe zuchten of ‘ik snap dit echt niet hoor’. Ik kan meer dan vijf zinnen achter elkaar typen zonder dat ik van mijn scherm op hoef te kijken omdat ik uit moet leggen wat een caféwoord is.
 
Uiteraard heb ik een plan de campagne gemaakt.Een paar dingen die voor vandaag om voorrang vragen.
Een paar dingen die ik al langere tijd wil uitwerken maar waar ik niet aan toe kom.
Wat opzetjes uitdiepen.Al mijn notitieboekjes zijn mee. Wat boeken ter inspiratie en omdat ik zo graag ook heel even weer eens wil lezen.Het eerste half uur gaan mijn gedachten toch steeds even naar ‘huis’. Ik ben dankbaar dat Peter dit doet, ik zag het blije snoetje van Sil omdat hij eindelijk eens een meester heeft.Maar als ik eenmaal lekker op dreef ben zit ik in mijn eigen bubbel. Waar het zo fijn toeven is. Het is alsof ik een roze Hubba Bubba aan het opblazen ben, heel langzaam, steeds groter en groter.Ik voel me wel eens een eenling hierin.Vorig weekend hadden we vrienden over de vloer en zij heeft juist heel veel prikkels nodig. Anders verdort ze, als een plantje dat geen water krijgt. Ik houd van goed en oprecht contact met mensen, en daarnaast heb ik juist ook die stilte nodig. Om dingen te verwerken en ruimte te geven aan mijn creativiteit.
 
Om twaalf uur laat ik de roze bubbel knappen.
Ik laat de zoete geur achter.
Er plakken nog wat restjes om mijn mond.
Die peuter ik er later op de dag wel af, als aandenken.

 Latten

7 januari 2021
 
‘Fijne schooldag.’
Lotte moet er een beetje om lachen.
Ik zeg het iedere ochtend voordat de oudste twee hun kamers induiken. De deur gaat dicht, dat betekent dat ze niet gestoord willen of kunnen worden.
 
Het is een gezellige boel de afgelopen dagen. Soms hoor en zie ik Lotte en Niels uren niet, dan hebben ze ineens weer een tussenuur of maar een kwartier van de les uitleg. Sil is zelfstandiger dan in maart en ik heb ook geleerd om er iets meer afstand van te nemen. Onrustig zijn de ochtenden wel. Want als ik dan lekker aan het werk ben is er precies op dat moment toch een kind met een vraag of een kletspraatje. De kunst is echt om je moment te pakken. Als het stil is werk ik, lopen zij rond met voetballen, muziek aan en gelach, dan doe ik in die tijd wel de was. Of bak appelflappen. Want ja, net als in die vorige lockdown blijft eten toch wel een belangrijk onderwerp. Een goede maaltijd is een klein hoogtepuntje van de dag. Bij de koffie bakken we iets lekkers en HelloFresh biedt ook weer uitkomst.
 
Verder probeer ik heel erg bij de dag te leven. Het gaat nu goed. Zij werken lekker, ik schrijf en bereid mijn training voor. En ik probeer de lat laag te houden. Als ze dan, naar mijn zin, ’s middags toch weer lang op een scherm hangen probeer ik echt te relativeren. Tuurlijk, dat is ook kostbare tijd waarin ze heel veel zouden kunnen leren, waarin we naar buiten zouden kunnen, waarin we nog meer spelletjes en andere dingen zouden kunnen doen. Maar dat hebben we al zoveel gedaan. En ik geef daarin al zoveel extra van mezelf. Dus ik laat het maar zo. En leer van hen. Chill gewoon. Leg de lat precies zo hoog dat je erbij kan. Dat er nog wel gerekt en gestretcht wordt maar dat je niet gefrustreerd raakt.
 
’s Avonds aan tafel vraag ik: ‘Hoe was je schooldag?’
‘Kapot veel.’
‘Saai.’
Vertrouwde, normale, geruststellende antwoorden.

Eerste schooldag van het nieuwe jaar

4 januari 2021

Ik print de weekplanning van school uit.
Sil grijpt zijn kans en gaat nog even zijn auto’s achter elkaar zetten.
Niels heb ik al drie keer geroepen, hij moet zich nu uiteindelijk haasten om op tijd voor zijn les in te loggen.
Lotte is al een uurtje aan het werk.
Het is weer even wennen. Hoe ging dat ook al weer? Het combineren van kinderen en school en werk?
 
De afgelopen twee weken bestonden uit ‘niets-doen’. Deze vakantie wel heel letterlijk. De keren dat ik dacht: ‘Zullen we……?’ (schaatsen, zwemmen, dagje met vrienden/familie) kwam tegelijk met het besef dat er wat dat betreft niet zoveel opties waren. Slapen stond op nummer één op het prioriteitenlijstje van de kinderen. En dat hebben ze gedaan. Tjonge, wat kunnen die kinderen van mij slapen zeg!
Voor mezelf heb ik wel elke dag de wekker gezet omdat ik anders ontregeld raak.
De weken zijn voorbij gevlogen en iedereen heeft zich goed vermaakt. Wat nog wel kon hebben we gedaan: genieten van lekker eten, wandelen en fietsen, puzzelen, lezen, tafeltennissen, films kijken en gamen.
Vakantie in lockdown is minder erg dan school volgen in lockdown. Daar zijn ze het wel over eens. Liever naar school dan school vanuit huis.
 
En nu dus weer opstarten.
De weekplanning is uitgeprint, we gaan aan de slag. Het gaat best goed. Ik geniet weer van de woordgrapjes van Sil. Niels komt tussen iedere les door kijken of er koffie en koek is. En ik doe iets met een ballon bij wijze van gymles.
 
Vanmiddag ga ik die kerstboom opruimen.
Daarmee zwaaien we definitief de kerstvakantie uit.

Daar gaan we weer

16 december 2020

We hebben dit eerder gedaan.
En we kunnen dit.
Misschien scheelt dat.
 
De eerste keer wisten we niet wat een lockdown voor ons zou betekenen. En vlogen we soms als een kip zonder kop heen en weer tussen kinderen en werk. Ik denk dat we allemaal veel geleerd hebben van die eerste periode. Hierdoor weet je wat voor jou en je gezin wel of niet werkt. De kinderen weten ook hoe het is. Die stapel boeken, het schema in classroom, de instructies van de juf. Dat is nu allemaal makkelijker.
 
Denk ik.
Hoopte ik.
 
Want deze eerste dag hebben we toch wel weer wat opstartproblemen. Het begint met een discussie over wachtwoorden en inloggen, want dat schijnt op school anders te zijn. En dan blijkt dat ik de mail van school niet helemaal goed gelezen heb en zit Sil een half uur te werken uit zijn rekenboek. Wat mij logisch leek, maar wat voor na de vakantie is bedoeld.
Ik heb een raar soort flashback. Daar zitten we weer. En of ik het nu wil of niet, het roept toch bepaalde gevoelens weer naar boven van de vorige keer. Ik voel dat dan altijd een beetje boven in mijn borst. Daar is het dan wat zwaarder. Ook vol vertrouwen, dat wel, het is misschien wel een mengeling van dat alles: verdriet, vertrouwen, onrust, vragen, onzekerheid, genieten van je kinderen, weten dat het echt wel weer goed komt. Maar toch zit je daar nu weer. En vraagt het om aanpassing, veel geduld en liefde. Dat heb ik allemaal wel, maar ik weet niet precies hoeveel en hoe lang.
 
Ik ben deze prachtige dag begonnen met hardlopen. Genietend van de lucht die blauw kleurde en de zon die opkwam snoof ik zoveel mogelijk zuurstof naar binnen.
Adem in, adem uit.
Focus op de fijne dingen.
We kunnen dit.

Intratuin

15 december 2020

Op zondagavond doe ik er een beetje lacherig over.
‘Ik ga morgen nog even naar de Intratuin hoor, voordat die dichtgaat.’
Nu de ministers voor een extra overleg in het Catshuis bij elkaar zijn, reken ik er sterk op dat alle winkels dichtgaan. En hoewel ik de laatste tijd niet heel veel meer in winkels kom, ‘moet’ ik echt nog wat dingen voor kerst in huis halen. Ik weet het, niet essentieel, maar soms heb je gewoon iets in je hoofd. En heb je pas weer rust als het gelukt is. Ik was uiteraard niet de enige met dit idee, en gewapend met een koffie-to-go (wat dus niet werkt met een mondkapje) heb ik mijn onmisbare accessoires kunnen kopen.
 
Als in de loop van de maandag duidelijk wordt dat er een harde lockdown aankomt, komt dat harder binnen dan gedacht. Ik kijk wat verdwaasd naar het bericht. Het duurt een tijdje voordat het helemaal doordringt. Winkels dicht en de kinderen eventueel een paar dagen extra kerstvakantie, dat had ik al wel een beetje ingecalculeerd. Maar de scholen dicht tot 19 januari?! Poeh. Een tijdlang kan ik alleen maar denken: Lieve help, dit ga je toch niet menen hè?? Ik voel ook boosheid. Waarom nu? Waarom zijn bepaalde maatregelen niet eerder genomen? Waarom die kinderen? Het jaar komt zo ineens abrupt tot een einde, halverwege de week eindigt het schooljaar 2020. Geen kerstviering, een raar afscheid.
 
‘Dikke saus*’,dat vindt Lotte er van. En ook de andere twee zijn niet blij. In de beleving van mijn jongens is school vaak ‘stom’ en ‘saai’, maar ze genieten van het samen zijn en het spelen met vrienden. Of van de interactie met docenten. En ook echt wel van nieuwe dingen leren. Zij hebben door corona geleerd dat naar school gaan beter en leuker is dan thuis blijven.
Dat de kinderen weer thuis onderwijs moeten gaan volgen vind ik pittig. Ik hoor een klant van Peter door de telefoon roepen: ‘Ik ga dat echt niet meer doen hoor, ik kan dat gewoon niet!’
 
De rest van de dag doe ik van alles en eigenlijk niets. Is er nog iets wat ik in huis moet halen om de komende vijf weken door te komen? Naar de kapper gaan, dat was een goeie geweest. Maar ik lees steeds vaker dat vrouwen voor uitgroei en grijs gaan, dus die trend ga ik maar volgen. 👩‍🦳
Op de valreep sjees ik toch nog naar de bieb. Naast eten en kerstversiering moeten er natuurlijk veel letters te lezen zijn in huis.
 
 
*heel stom, maar dan nog erger
 
Wordpress Social Share Plugin powered by Ultimatelysocial